“Op een warme dag staan twee vaders bij een zwembad. In het water liggen hun zoontjes, spartelend, in paniek. Ze kunnen niet zwemmen en het water is te diep. Hun leven is in gevaar. De eerste vader staat aan de rand van het bad. Hij roept naar zijn zoontje: “Kom eruit! Zwem naar mij toe! Doe je best!” Maar de vader doet zelf niets. Hij blijft droog, veilig aan de kant, zegt dat zijn zoontje zichzelf moet redden maar weet tegelijkertijd dat zijn zoontje niet kan zwemmen. Hij moedigt aan, geeft instructies maar zijn woorden kunnen zijn zoon niet redden.
De tweede vader ziet zijn zoontje ook worstelen in het water. Zonder aarzelen springt hij zelf in het water want hij weet dat zijn zoontje zichzelf niet kan redden. Hij zwemt naar hem toe, pakt hem vast, en brengt hem veilig naar de kant. Hij gaat zelf onder water, riskeert zijn eigen veiligheid en redt zijn kind omdat hij van hem houdt.”
Dit is hoe ik vaak op een eenvoudige manier het verschil tussen het christendom en de islam uitleg aan moslims. Ik stel ze na dit verhaal de vraag; welke vader heeft zijn zoontje meer lief; de vader die aan de kant staat te roepen of de vader die in het water sprong? Uiteraard krijg ik dan steeds hetzelfde antwoord. Vanuit dat antwoord kan ik de parrallel maken tussen de Heere Jezus en Mohammed. Mohammed gaf wetten, geboden en regels. Hij zei als het ware: “Dit is de weg. Volg hem. Red jezelf.” Maar hij bleef aan de kant staan. De Heere Jezus kwam zelf in onze wereld, nam onze schuld op zich, en redde ons persoonlijk. Hij zei: “Ik bén de Weg, de Waarheid en het Leven. Niemand komt tot de Vader dan door Mij.” (Johannes 14:6) Hij sprong in het diepe, nam onze zonde, onze ondergang, en gaf ons eeuwig leven. God riep niet vanaf de hemel wat wij moesten doen, Hij kwam Zelf naar beneden. Dat is het Evangelie. Dat is genade.
In Nederland
Arnest en ik zijn op dit moment in Nederland. We hopen tot eind oktober te blijven. Er staan weer mooie activiteiten gepland zoals presentaties, een concert, een psalmzangavond, de kampvuuravond etc. Vorige week woensdagavond hebben we al een mooie zomermarkt gehad op het terrein van Van Baaren Diervoeders in Rhenen. Er stonden meerdere ondernemers en er was ook veel lekkers te koop. Arnest en ik hebben Wilhelminapepermunt en kaarten verkocht. Met name het pepermunt vond gretig aftrek. Het was leuk om op de markt veel bekenden te ontmoeten; familie, vrienden, kennissen en mensen uit de kerk. Er viel halverwege de avond ook nog een flinke bui maar tegelijkertijd was de regenboog te zien. Heel bemoedigend om tijdens de eerste actie Gods teken van trouw te zien! Vorige week hielden we ook een presentatie bij Camping de Vijverhof in Ommeren waar op dat moment de 55+ week gaande was. Een warme betrokken groep! Opnieuw was deze avond de regenboog te zien.
Sinds afgelopen zaterdag zijn we in het Zeeuwse Serooskerke. Via vrienden mochten we in een chalet van familie van hen. Vanuit hier kunnen we makkelijker naar onze afspraken in Zeeland en hebben Arnest en ik ook wat quality time samen. We hebben vrienden opgezocht en hebben een bedrijsbezoek gedaan aan Jonika, een uiensorteer- en pakstation dat ook uien naar Gambia exporteert. We zijn onder de indruk van de hoeveelheid uien die er dagelijks verwerkt worden en ook de enorme machines die hiervoor gebruikt worden. We hebben de eigenaar, dhr. Nieuwenhuijse, eerder dit jaar bij ons thuis in Gambia voor het eerst ontmoet. Omdat hij regelmatig uien in containers naar Gambia exporteert heeft hij aangeboden dat onze Bijbels en boeken (die we van de GBS geschonken krijgen) gratis met de uien meemogen. We zijn blij met zo’n mooie samenwerking!
We kijken uit naar wat onze tijd in Nederland nog meer brengt. Het begon voor mij moeizaam vanwege griep en erge rugpijn waardoor ik de eerste twee weken bijna alleen maar kon liggen maar we mogen nu echt genieten van de zegeningen.
Gambia
Het was en is wel lastig om Gambia ‘achter te laten’. Gambia zit op dit moment in de piek van het regenseizoen en daardoor kan er niet veel gewerkt worden aan de bouwprojecten maar je laat toch een heel leven achter. Onze kinderen Antoine en Yama zijn volwassen genoeg om zichzelf te redden maar we moeten ze toch een lange tijd missen en zij ons. Ze zijn deze week begonnen aan het laatste jaar van de hogeschool. We zijn dankbaar dat het goed gaat op school, ze kregen van de week ook hele mooie resultaten terug van het laatste termijn vorig jaar.
Ik vond het dit jaar lastiger dan vorige jaren om voor een tijd afscheid van de gemeente te nemen. Met zo’n relatief kleine gemeente (ong. 50 leden) voelt het echt als een familie en je deelt lief en leed met elkaar. Gelukkig is het mogelijk om op afstand online met elkaar mee te leven en dat gebeurt dan ook veelvuldig.
Begin vorige week kregen we een video doorgestuurd van Antoine waarin hij filmde hoe onze straat waaraan we wonen helemaal blank stond. Dat gebeurt elk jaar in het regenseizoen maar deze keer stond ook voor het eerst onze compound (erf) en ons huis flink onder water. Toen we uit Gambia vertrokken hebben we hier geen rekening mee gehouden omdat het andere jaren nooit ons huis ingelopen is. Helaas is het water ook in de garage gekomen waar we allemaal uit Nederland verscheepte meubels voor het nieuwe huis opgeslagen hebben. Volgens Antoine is de onderkant van veel van die meubels door het water aangetast. Antoine heeft er nu voor gezorgd dat de meubels wat hoger staan zodat het water er hopelijk niet nog een keer bij kan. Vanuit Nederland kunnen we niet zoveel doen dus we proberen het maar wat los te laten. Het zijn tenslotte maar spullen en de schade is relatief. Er zijn ook families in Gambia die de meubels helemaal onder water hadden staan of niet meer in hun huis kunnen. Niet eens te denken aan al die mensen in de wereld die op de vlucht zijn, in verdrukking of in oorlogsgebied leven. Alles wat we om ons heen horen in de wereld is zo verontrustend. Menselijkerwijs gesproken dan. In Psalm 46 lezen we dat we, als God onze Toevlucht en Sterkte is, we niet bang hoeven te zijn in welke omstandigheden dan ook. Zijn Hand is te zien in de verwoestende gebeurtenissen op aarde maar ook in het ophouden van die gebeurtenissen. Door alle moeilijke gebeurtenissen heen krijgen we als christenen (als het goed is) een heimwee naar de hemel. Niet om het lijden te ontvluchten maar omdat Hij daar is, Die ons liefhad met een eeuwige liefde. Om vrij te zijn van onze zonde, de oorzaak van het leed in de wereld.
