Mijn eerste appelwoord

Een paar maanden geleden ben ik via Facebook door een vrouw benaderd die vorig jaar met haar man in Gambia is geweest en de kerk van Arnest bezocht heeft. Ze is bestuurslid van een koor van de Gereformeerde Gemeente in Waarde (Zeeland) en via Facebook vertelt ze mij dat ze onze stichting als goed doel hebben gekozen om voor te collecteren tijdens hun kerstconcert op 7 december. In Gambia hebben zij en haar man de nood gezien en nu willen ze op deze manier graag bijdragen. Daar zijn we erg dankbaar voor! Als werkgroep ben je vaak druk met het zoeken naar manieren om fondsen te werven maar hoe mooi is het dan als mensen zelf naar je toe komen met een mooi aanbod.

Samen met vriendin Eveline ga ik vrijdag begin van de middag al naar Zeeland. We kunnen logeren bij een vriendin in ‘s Gravenpolder. Mijn vader en moeder reizen apart en nemen alle spullen mee voor de verkooptafel. Het wordt een hele mooie avond. Naast verschillende zeeuwse vrienden zie ik ineens ook twee andere vriendinnen die helemaal naar Zeeland gekomen zijn om mij te supporten. Erg leuk! Bij de opening word ik door de ouderling welkom geheten als ‘de dame in de veelvervige jurk’. We genieten van het concert al luister ik het eerste gedeelte wel anders dan het tweede gedeelte, na mijn appelwoord. Toch best spannend zo’n eerste keer voorin de kerk. Maar een prima manier om te oefenen; ver weg van de meeste familie, vrienden en bekenden :-). De mensen luisteren geboeid. Zeker als ik wat gebeurtenissen schets die ik heb meegemaakt wordt het muisstil. Na het concert wordt er een hele mooie opbrengst meegedeeld; €1.075,-. Zo zijn we weer een stap dichter bij de realisering van een compound en opvanghuis voor verdrukte christenen. Ook de verkooptafel na afloop loopt erg goed. We kijken dankbaar terug op een mooie avond!


Verkooptafel in de hal van de kerk