Een paar weken geleden waren Peter en Riet Scheer bij ons in Gambia. Peter en Riet zijn de Nederlandse pleegouders van de Nigeriaanse ouderling Asaph, die samen met ouderling David vanuit de Nigerian Reformed Church is meegereisd naar Gambia. Peter en Riet waren in eerste instantie van plan om hun pleegzoon in Nigeria op te zoeken maar vanwege allerlei praktische redenen en hun hoge leeftijd was het makkelijker om naar Gambia te reizen. Peter heeft zijn pleegzoon Asaph jaren geleden als jonge jongen leren kennen toen hij als zendingsarts in he Izzi-gebied in Nigeria werkte. Onderaan de blog hebben we een paar foto’s geplaatst. Mocht je een idee willen hebben over wie dit verslag gaat scroll dan eerst even helemaal naar beneden 😊.
“Van 20 tot 27 mei 2026 waren we te gast in Gambia bij Andrea en Arnest Jassey, een christelijke enclave in een Islamitische omgeving. Hoe hartelijk werden we ontvangen in hun gastvrije missiehuis in Pacholling, en het was er ook heel gezellig. We troffen er de huisgenoten Antoine, Uchenna en Emmanuel; de Izivrienden Asaph en David, en we ontmoetten de drie afgestudeerde Gambiaanse theologiestudenten.
Voor mij was Afrika wel enigszins vertrouwd, voor mijn vrouw Riet was het een totaal nieuwe ervaring. Wat hebben we genoten. De aanpassing ging heel natuurlijk, dat is het mooie als je je thuis voelt. En dat deden we!
We bezochten de John Bunyan kleuterschool bij de kerk in Galowya, achter het vliegveld. Verzorgd, schoon, leuke kinderen, open sfeer en hartelijk personeel. De school is in opbouw, er wordt nu nog in het kerkgebouw lesgegeven. Een schoolplein, ommuring, speelmaterialen buiten moeten er nog komen. Daarna reden we terug naar Pacholling; waar op een vrij grote compound het opvanghuis staat voor mensen die door hun geloofsovergang naar het christendom, in hun eigen omgeving niet meer veilig zijn. Verzorgde woonappartementen, borehole op zonnepanelen (met goed water) en een veilige ommuring.
We hadden een mooie kamer met eigen badkamer en airco, en dat was eigenlijk heel comfortabel. Na het ontbijt de volgende ochtend bezochten we lopend de kerk in aanbouw in Pacholling. Een indrukwekkend gebouw, met nog heel wat werk te gaan. Een bijzonder mooi project in deze omgeving.
Op zondag gingen we naar de GSBC (Grace Strict Baptist Church) in Serrekunda, een gehuurd gebouw in een stedelijke omgeving, niet ver van het toerisme. De dienst start om half tien en loopt door tot ongeveer 12 uur. Eerst wordt er een catechismusvraag besproken. De vragen komen op volgorde aan de orde. Degene die denkt het antwoord te weten steekt zijn hand op en mag reageren. Deze interactieve stijl sprak ons wel aan en sommige kerkgangers hadden grondige bijbelkennis en geestelijk inzicht. De catechismusvraag ging over de Drie-eenheid van God: een centraal Bijbels kernbegrip dat in een moslimgemeenschap moeilijk te geloven is. Het was Pinksterzondag en onze dominee Arnest Jassey preekte over de oud-testamentische basis van het wekenfeest (Pentecost). Voor je van je land de rest oogst, breng de eerste schoof naar God. Want God gaat voor. Hij is de Gever. Staat ons leven werkelijk in het teken van die dankbaarheid? Israel mag pas gebruik maken van de opbrengst van het land als de Heere Zijn deel heeft ontvangen. Dan Christus als de Middellaar. Door God gegeven, opgeheven en gekruisigd. Zonder deze Middellaar en zonder geloof in Hem is er voor ons geen geestelijke oogst. We zingen uit het hymnbook Psalm 98 ‘Sing to Yahweh, sing a new song’.
Na de dienst waren er toespraken. De drie theologie studenten werden hartelijk terugontvangen in de gemeente. Ze kregen met de toespraak ook een gift van de kerk; de Reformed Study Bible, een aanmoediging om altijd verder te studeren in de Schrift. Daarna kregen Arnest en Andrea een cadeau overhandigd namens de drie studenten. Als afsluiting waren er versnaperingen en wat te drinken. Nog gezellig wat napraten en daarna de reis terug naar het missiehuis. Het was extreem druk in de stad vanwege het Islamitische offerfeest. Half twee waren we weer thuis.
Apart vermeld mogen worden de gezellige gezamenlijke maaltijden. Meestal zaten we met 8-10 personen aan tafel. De sfeer was ongedwongen en vriendschappelijk en onze Afrikaanse vrienden hebben een groot gevoel voor humor. Dat komt niet in mindering op de ernst en aandacht voor de Bijbellezing en de gebeden aan tafel.
Op zondagavond was er een dienst in het missiehuis, omdat de kerk in Pacholling nog niet klaar is. De kamer werd verbouwd door wat meubels te verplaatsen. Patrick, één van de studenten ging voor, met als tekstgedeelte de opbouw van de tabernakel uit Exodus 26. Een zeer heldere, praktische en overtuigende uitleg. Dit was echt praktische Bijbelstudie, waar bijbelse verbanden op hun plaats vallen met toepassing op het alledaagse leven. Je voelde het, hier werkt God. Door Woord en Geest en je krijgt tegelijk ook meer respect voor het kleine team dat in Gambia het werk van God gestalte mag geven.
Op maandag zijn we naar Serrekunda gegaan naar de Senegambia craftmarket om wat souvenirs te kopen. De kleurrijke doeken, houten beeldjes, kettingen, tasjes, enz. werden ons enthousiast getoond door de verkopers; gelukkig was Andrea voor ons ook hier een goede gids. Via de prachtige tuin van het Senegambia hotel zijn we vervolgens naar de oceaan gelopen. Een aangenaam zeebriesje bracht wat verkoeling, maar de temperatuur was toch in de zon om en nabij de 34 graden.
Dinsdag gingen de mannen met de ferry over naar de andere kant van de brede Gambia rivier. Een enorme uit Nederland afkomstige veerboot bracht honderden voetgangers, motorfietsen, karren, auto’s en vrachtwagens naar de overkant. Vanwege het offerfeest was het erg druk, zo zelfs dat stevige schouders en flinke knuisten nodig waren om overeind te blijven in het gedrang. Achteraf bleek het heel verstandig dat wij als senioren in het missiehuis waren gebleven. Na de overtocht bezochten ze het fort Bullen, dat zit op de punt waar de Gambia in de oceaan stroomt. Het fort is nog een herinnering aan de koloniale tijd, inclusief de kanonnen, de muurankers met beenkettingen. Vroeger speelde het een grote rol in de slavenhandel. Aan de hand van de verhalen en what’s app fotos konden we ons een levendige indruk vormen toen de mannen weer terugkwamen.
Al te snel werd het woensdag, tijd om de terugreis te gaan maken. De hele groep deed ons uitgeleide. Nog een foto met Asaph en Andrea, en dan via de immigratie naar de vertrekhal. Deze keer hadden we een nachtvlucht. Tot we konden boarden, verbleven we in een VIProom met verzorging, we kregen voorrang bij het boarden en het toestel was stukken rustiger dan op de heenreis. We kwamen behouden aan, met levendige herinneringen die we niet snel zullen vergeten.”
